داستان «ساعت از مرگ گذشت»

نویسنده: ناتاشا محرم زاده

تاریخ نگارش : ۱۳۸۲

این داستان را هنوز دوست دارم شاید چون اولین داستان کوتاهی ست که در بزرگسالی نوشتم.

 

به بچه ها گفته بودم : «تمام شب بیدارم ، می تونین زنگ بزنین .» ولی خبری نشده بود. حالا این تنبلی مزمن مرا یله کرده روی کاناپه، مقابل تلویزیون و دهان این خانم مجری که مدام باز و بسته می شود. یک دست روی شکم برآمده و کمی پیه گرفته ام، دست دیگر روی پیشانی ، به خودم می‌خندم. مساله تمام شب من ترس بودأ هنوز هم می ترسم.

چقدر دلم می‌خواهد زمان زود بگذرد، چقدر به صدای پزشکم نیاز دارم، به روپوش اتو کشیده اش، به لحن، به صدا و به شیوه شمرده، شمرده حرف زدنش. از او بدم می آید؟ خوشم می آید؟ به او نیاز دارم؟ نمی‌دانم. ماهی یک بار برای رفتن پیش او می‌میرم. حقیقت این است که به حضورش در زندگی‌ام عادت کرده‌ام. او مقابلم می‌نشیند، دوستانه حالم را می‌پرسد به او می‌گویم: «خوبم  تنها برای اطمینان خاطر…ها؟ متوجهید ؟

می‌فهمد یا نمی‌فهمد، نمی‌دانم، چون در جواب تنها سر می‌جنباند، ابروهایش را بالا می‍اندازد و سعی می‌کند برق نگاهش را چندین و چند برابر کند.

«دستتو بذار روی میز ببینم »

این کار را می کنم. بلند می‌شود، نبضم را می‌گیرد، چند ثانیه ای به چشمانم زل می‌زند و می دانم که می خواهد بگوید: «نه! همه چیز طبیعیه، خیلی طبیعی، به غیر از سینه، پشتت که هیچ وقت تیر نمی کشه، می‌کشه ؟

می گویم: «نه »

با اشاره اش پیراهنم را بالا می‌برم. خیلی محتاطانه شروع به معاینه می‌کند و لبخند یک پسر بچه روی لبش می‌نشیند. تمام حرفی که می‌زند این است : «نه! تو خوبی، ولی بد نمی‌شه اگه قلبت یه وقتایی  تندتر از این هم بزنه. ها؟ نظرت چیه»
چیزی نمی‌گویم تنها ابروهایم را بالا می‌اندازم. شاید فکر می‌کند با آنچه در ذهنش می‌گذرد موافق نیستم چون او هم همین کار را می‌کند؛ یعنی نظر من این است ولی  اصراری ندارم. نمی فهمم او واقعا از کجا می‌داند که قلب من همیشه ساز مخالف زده است.

وقتی تصمیم به ازدواج گرفتم  باید تند می زد اما متوقف شده بود، برای لحظه ای مانده بود از زدن. وقتی از روزنامه استعفا داده بودم هم همین طور. یا چرا راه دور بروم ؟ وقتی توی بیمارستان اولین جیغ دخترم را شنیده بودم.

ماه پیش شکل ماجرا عوض شد.

آزمایش، نوار قلب، عکس، برو، بیا، بمیر، زنده شو، همه این‌ها، بدون آنکه صدای او مثل همیشه وسواسم را در مورد سلامتی‌ام به ریشخند بگیرد، یا دست های ولگردش مرا برای دقایقی برای خودم جوان کند. طبیعی‌تر بود اگر از حرکت‌هایم به نتیجه جان‌دارتری می‌رسیدم اما…
سعی می کنم روی کاناپه نیم غلتی بزنم که  صدای تلفن مرا به خود می‌آورد و تازه ، صدایی را که از لبهای خوشرنگ خانوم مجری بیرون می‌ریزد می‌شنوم. گوشی را بر می دارم و دگمه خاموش کنترل را می زنم.
– الو؟

– سلام عزیزم

– سلام! چه دیر زنگ زدی
– این دور و برا تلفن راه دور پیدا نکردم، همراه دامادت هم که هیچ وقت آنتن نمی‌ده .

– بچه ها جا به جا شده اند؟

نمی شه گفت جابه جا اما خب، کلید آپارتمانو گرفتیم و اسباب اثاثیه رو ریختیم توش، تا ببینیم فردا چه می کنیم.

-حالشون خوبه؟

– خیالت تخت ، خوبن و خوشبخت

– قلبشون هم حتما خیلی تند می زنه

گوشی را با صدای قهقهه اش کمی از گوشم دور می کنم

-چه جور هم تند! تو چی کار می کردی خانوم؟

– دراز کشیده بودم و فکر می کردم ، همین

.-چه فکری؟ اونها از همه چی راضی ان ، همه مون خوبیم

-خیلی خوبه

چرا به ذهنش نمی رسد، چیزهای دیگری هم هست ، مثل نفس کشیدن در حالی که کم کم مجبورم جیره بندی اش کنم ؟

صدایم از ناتوانی می لرزد.
-بس کن خانوم ! دیگه داری زیادی وسواس به خرج می دی

-موضوع این نیست

-پس چی ؟ نکنه اتفاقی افتاده

چه می شود به یک مرد دور گفت؟ تقریبا هیچ.

-حق با توست. احمقانه ست

اما نیست. احمقانه نیست. من دارم به خودم فکر می‌کنم. نه به هیچ کس و نه به هیچ چیز دیگری. زندگی من احمقانه نیست. لباس می پوشم تا پیش او بروم.

قطره‌ای باران سینه‌ام را می‌سوزاند، قطره‌ای دیگرهم، قطرات باران بیشتر و بیشتر می‌شوند.
پهنای سینه ام گر می‌گیرد. قطره‌ای روی لب پایینی‌ام می‌چکد، بالایی و پایینی را به هم می‌مالم ، متورم شده‌اند. چیزی تا گلویم بالا می‌آید، تمام سعی‌ام این است که عضلات صورتم تغییر شکل ندهند، اما… قطره اشکی روی گونه‌ام می چکد، قطره ای دیگر نیز. باران، سوزش سینه، لب‌های متورم، اشک و قدم های سست میانسالی. می‌خواهم بدوم، اما سال‌ها گذشته‌اند و پاهایم تنها به اندازه سنم قدم بر می‌دارند. پا در هر چاله آبی می‌گذارم تا جوان شوم. چقدر دلم می‌خواهد تند تند بدوم، قلبم تند تند بزند، برسم به جایی، به چیزی، نمی‌دانم، شاید به کسی، بالاخره کسی باید باشد که مستقیم تنه اش به تنه تو بخورد، تو سیلی محکمی به صورتش بزنی و بعد، همه متوجهت شوند که گریه می‌کنی. وسط خیابان بنشینی و به مردی که به صورتش سیلی زده ای زل بزنی. بگویی: «ببخشید آقا! می دونید؟ آخه من دارم می‌میرم.» او به تو حق بدهد. همه مردم را پراکنده کند، دستش به سمتت دراز شود و یک نگاه، آه!  تنها یک نگاه کافی است که شانس بیاوری و عاشقش بشوی آن وقت قلبت تند خواهد زد، آن وقت زنده خواهی ماند.

او را با همان روپوش اتو کشیده و لبخند لعنتی‌اش می بینم، دلم می خواهد نزدیکتر بروم، و بگویم: خفه شو عزیزم.

-حالت چطوره؟

جوابی ندارم .

-دستتو بذار روی میز ببینم

– این بازی خسته ام کرده دکتر.

این بار او جوابی ندارد. با دو انگشت نبضم را می‌گیرد و بعد رها می‌کند، حالا دارد پشت به من اوراق آزمایشم را ورق می زند. نمی‌فهمم که لبخند می زند یا نه، به آرامی می‌گویم : «تازگی ها درد پشتم داره دیوونه‌ام می‌کنه ، وقت و بی وقت تیر می کشه.»

بر می‌گردد. نمی‌خندد. نمی‌گوید پیراهنت را بالا ببر تا معاینه ات کنم. فقط زل می زند به چشمانم : «باید تست ورزش بدی»

پرستار را صدا می‌کند. پیراهنم را در می‌آورد، پیراهنی دیگر…با هم دستگاه را راه می اندازند. رویش می ایستم، به سیم هایی که به بدنم وصل می‌کنند و بعد به دستگاه نگاه می‌کنم ، به من می‌گویند: بدو!

شروع به راه رفتن می‌کنم. بعد کمی تندتر و باز هم تندتر. حالا دارم می دوم. سریع می دوم. تپش قلبم تند شده ، نفسم به شماره افتاده، لبهایم از خشکی دارند می ترکند، به دکتر نگاه می‌کنم . در دل می‌گویم : «بخند! خواهش می‌کنم بخند.» بی‌فایده است، به نتایج دویدنم چشم دوخته، به بردارها و خطوط کج وکوله که حاصل زندگی قلب من‌اند. پرستار مراقب است و من به هیچ چیز فکر نمی‌کنم. نه به ازدواج دخترم نه به آپارتمان کوچکش. نه به دوری همسرم و نه هیچ کس و هیچ چیز دیگر، جز آنکه دویدن خوب است، جز آنکه قلبم تند می‌زند و این از اولی هم بهتر است .
دردی در سینه‌ام تیر می‌کشد، چشمانم باز می‌شوند و ماهیچه‌هایم مثل چوب بی حرکت می‌مانند. پرستار و پزشک را تار می‌بینم که به سمتم می‌دوند. تصمیم می‌گیرم بمیرم، تصمیم می‌گیرم …. زندگی من احمقانه نبود؟ احمقانه… نیست. وقتی که… از روزنامه استعفا دادم، وقتی… ازدواج کردم، یا چرا ….چرا راه دور بروم؟ و…ق …ت …ی …
ناتاشا محرم زاده

پاسخ دهید